Reisverslagen, motorweekend 2014 groep Mari


Verslag motorweekend 2014, groep Mari van Weert

Donderdag 19 juni; Eindelijk was het dan weer zover, ik had er al weken naar uitgekeken en mijn omgeving er op voorbereid dat ze me enkele dagen moesten gaan missen. De motor stond al klaar, extra vertroeteld met een poetsbeurt, gesmeerde ketting en de bandjes netjes op druk toen Mari de straat in kwam ronken, gevolgd door zijn vrouw die zo lief was om onze bagage naar Olland te vervoeren. De tanks waren tot de rand gevuld, dus we konden linea-recta naar de dorpsherberg waar we zoals gewoonlijk weer gastvrij werden ontvangen en de bagage naast de motor van Nul in de verbeterde versie van de bezemwagen werd gepropt. Het vertrek stond gepland om 9:15, na de “langzame groep”, die netjes al vóór de voor hen geplande tijd vertrok, echter we miste nog een lid van ons gezelschap, want naast Mari, Peter Markus en mijzelf was ook Frank de Bie bij ons groepje ingedeeld, die uiteindelijk arriveerde met “de gewone” tijd voor een zondagsrit tussen zijn oren! Na een lekker bakje koffie en het instellen van de navigatieapparatuur vertrokken we met Mari als onze vaste voorrijder, blijgezind, richting Lambertsberg. Doordat we met zo’n kleine, op elkaar ingespeelde, groep waren ging het lekker vlot en soepel richting de Duitse grens, waar we nog net op Hollandse bodem, in Well, een tussenstop maakten. Na een gezellig onderonsje en een gesprekje met een krasse oude dame die al een week met haar fiets door België en Limburg had gekoerst, hadden we er al weer snel de sokken in en ging het, nu verlost van de Hollandse drempels, nog een stukje pittiger via Kaldenkirche richting Eschweiler waar we een hapje hebben gegeten en even lekker slap hebben zitten kletsen. Nadat onze achtersten weer wat bekomen waren ging de reis verder en kwamen we via schitterende wegen, mooie vergezichten en lekkere bochten, en steeds beter weer, aan in Lambertsberg en nadat we eerst nog een keer lekker naar Waxweiler waren geracet om te tanken, konden we onze oude bekende, Jozef, de kastelein van het “Fünf Mädelnhaus”,begroeten, waar de ontvangst hartverwarmend was. Eerst maar eens een paar glazen plaatselijk brouwsel er in gekiept en nadat de andere groep binnen was, de bagage naar de kamers gebracht en we ons wat opgefrist hadden, stond de soep al weer heerlijk te dampen! Frank en Peter wisten die zo te waarderen dat ze al hun charmes in de strijd gooiden om een extra bordje los te peuteren wat ook prompt lukte omdat er deze eerste dag blijkbaar 4 man meer werd verwacht, met als voordeel dat ook het vlees in ruime mate voorhanden was, wat dankbaar onder de aanwezigen werd verdeeld. S ’avonds nog een voetbalwedstrijd gekeken onder het genot van een lekker glaasje en mooie verhalen waarna bij mij het licht al rond half twaalf uitging!

Vrijdag 20 juni; Ik had de wekker op kwart over zeven gezet en na lekker gedoucht te hebben was ik al vroeg buiten, waar de zon al lekker doorkwam. Bert Termeer was ook al buiten en vertelde me dat hij de avond ervoor nog een mooie wandeling had gemaakt naar de bergweiden net buiten het dorp, waar ze vossen en reeën, sommige met kalfjes, gezien hadden, en liet me zien hoe ze gelopen waren, waarna we afspraken dat ik die avond ook mee zou gaan. Terug bij het hotel was mijn kamergenoot Mari ook gewassen en gestreken beneden en was het tijd voor het, zoals ook vorig jaar, prima verzorgde ontbijt. Na overleg met de andere groep werd besloten om vandaag de “Luxemburgroute” te rijden in de hoop elkaar af en toe te treffen en s ’avonds de route te kunnen evalueren! De rit begon al meteen mooi, weer door onze favoriete haarspeldbochten naar Waxweiler, waarna het via schitterende wegen richting Luxemburg ging. We waren nog geen uur onderweg toen ik een plotseling overstekende zwarte kat tegen mijn voorwiel kreeg, het liep gelukkig goed af voor kat en motorrijder, terwijl ik hoopte dat dit geen ongeluk zou brengen!! Even later was het weer bijna raak en kon Mari ternauwernood een grijze tijgertjeskat ontwijken, het ging dus steeds beter, kat niet geraakt en de kleur was gunstiger! De route ging vervolgens door een hele mooie omgeving naar het schitterende plaatsje Neuerburg, met monumentale huizen en mooie en steile weggetjes ertussendoor, hier maar meteen een tussenstop gedaan. Na weer een poos (het wordt saai) mooie snelle, scherpe en adembenemende bochten te hebben gereden kregen we weer honger en besloten we neer te strijken op een terras in Ettelbruck, er was een marktje aan de gang en we wilden de motoren achter een uitnodigend openstaande schuifpoort veilig stallen. We waren goed en wel afgestapt toen de poort zich automatisch begon te sluiten!, goede raad was duur en er werd snel weer gestart terwijl de poort opengehouden moest worden door tussen de sensoren te gaan staan, oef, ging net goed!! We streken neer op het terras van eetcafé “Bofferding”, de naam deed vermoeden dat het daar goed toeven was! Tijdens een drankje werd de kaart bestudeerd en kozen we unaniem voor “Pizza Gambon-Fromage” waarna de bestelling geplaatst werd. Na 5 minuten kwam de serveerster melden dat er niet genoeg van deze soort voorradig waren, toen maar een andere soort besteld, weer een paar minuten later werd gemeld dat er niet genoeg van die soort waren zodat we 3 verschillende soorten moesten combineren om aan 4 stuks te komen! De serveerster kwam al meteen met de rekening, voordat er iets op tafel kwam, hebben motorrijders dan zo’n slechte naam?, maar Frank wist deze Franssprekende dame duidelijk te maken dat er eerst maar eens fatsoenlijk voer moest komen! Afijn de pizza’s werden bereid maar blijkbaar hadden ze maar 1 pan want steeds werd er 1 afgeleverd en moest de volgende nog gemaakt worden!! Om aan te geven hoe eensgezind de groep was hebben we steeds de pizza’s in stukken verdeeld en gezamenlijk konden we de kok prima voorblijven met eten! Toen we er drie ophadden probeerde Peter nog om de laatste pizza af te bestellen maar met veel gebaren werd dit verontwaardigd van de hand gewezen, waarna we nog geprobeerd hebben de overblijvende punten aan de man te brengen door het bord prominent op een zuiltje te zetten midden in het voetgangers gebied, ook dat werd weer niet gewaardeerd door de eigenaar van de tent, kortom geen Bofferding maar jammerding!!! Terug bij de motoren gooide Frank nog even zijn brede talenkennis in de strijd om een voorbijganger te strikken om met zijn camera een groepsfoto te maken, het eerste slachtoffer was een oudere Duitssprekende meneer die na uitgebreide instructies van Frank het voor elkaar kreeg om alleen de onderste helft van het gezelschap op de foto te krijgen!, een nieuwe poging lukte beter, twee dames toonden zich iets betere fotografen en kregen na enkele pogingen de hele groep op de gevoelige plaat! Hierna gingen we weer tevreden op weg, richting Wiltz en Kautenbach waar we genoten van de fantastische wegen door de bergen, prima strak asfalt en supermooie bochten en bijna geen verkeer, we hadden er zo aan getrokken dat Mari tijdens een rookpauze zijn ketting moest spannen, kortom het was een hele fijne dag! S ‘avonds, bij terugkomst nog even fijn nagekaart en intussen arriveerden de “vrijdag groepen”, na weer een heerlijke maaltijd was het tijd voor de afgesproken avondwandeling met Bert, Driek en Jeanne, en ook Jos Essens sloot aan. Bij de plek aangekomen die Bert me s ‘morgens had laten zien kreeg ik een uitgebreide uitleg over hoe en waar zich de reeën en vossen zich gewoonlijk toonden en ik mocht zelf proberen iets in de verrekijker van Bert te “vangen”, dit leverde al snel een joekel van een haas op! Jos besloot om in zijn eentje alvast vooruit te gaan en melde bij terugkomst dat hij 4 reeën had gezien, voor ons betekende dat we een vol uur geduld moesten hebben om een eind verder één ree te ontwaren, maar het uitstekende gezelschap maakte veel goed! Terug bij het hotel hebben we nog een hele poos genoten van de mooie zomeravond op het terras , waar de “Mädels” van het hotel zorgden dat er niemand iets te kort kwam, iets waar ik de volgende ochtend wel enigszins spijt van had omdat het tot 11:00 duurde voordat ik weer volledig één met mijn Honda was!

Zaterdag 21 juni; Na weer een overheerlijk ontbijt en het nodige overleg werd besloten om de “Moezelroute” te nemen en vergezeld van de nodige steekpenningen werden 4 nieuwe leden aan onze groep toegevoegd, nl Jan Wemmenhoven, Erik de Bie, Jack Merkx en Theo Meijs, die ook eens de Smaak van het prima voorrijderswerk van Mari wilde proeven! Het weer was weer buitengewoon goed en zonnig en voortvarend gingen we op weg richting Lutzerath, waar een koffiepauze werd ingelast bij het voor veel van ons bekende Hotel Maes, die eigenlijk nog niet open, toch meteen koffie voor ons gingen maken. Albert informeerde nog even naar de mogelijkheid om volgend jaar daar weer eens neer te strijken maar vernam dat het al helemaal vol zat in die periode, dat wordt weer zoeken naar een nieuwe locatie dus maar daar hebben we alle vertrouwen in! Ook deze rit blonk weer uit door prachtige wegen en pittoreske dorpjes en slappe klets, we streken s ‘middags neer bij Café Balles in Traben-Trarbach met prachtig zicht op de Moezel met behoorlijke honger, na de kaart bestudeerd te hebben had Erik toch wel wat vragen aan het knappe serveerstertje! Met suggestieve gebaren werd haar gevraagd naar het formaat van de worst die met brood aangeboden werd, na dit met rode konen aan Erik duidelijk te hebben gemaakt, bestelde hij toch maar Schnitzel met brood bij haar en nadat deze was geserveerd meteen gevolgd door: doetur men nog maar inne!!!, gevolgd door een tevreden: dor worde wir mens af!, toen een en ander verslonden was! Ook Theo at met smaak en liet zich ontvallen dat hij het verdiende omdat hij er flink voor had moeten werken om in het spoor van onze groep te blijven, maar een brede glimlach verried toch dat hij genoot. Tijdens dit gezellige onderonsje bood Erik me aan eens op zijn nieuwe Kawa te rijden omdat ik me al enige tijd geleden had laten ontvallen dat ik ging sparen voor zo’n Z1000, we spraken af dat dat die avond ging gebeuren, na het eten. S ‘middags nog een lekker ijsje meegepikt en via wederom mooie wegen naar Lambertsberg gereden. Tijdens het eten was het niet moeilijk om Jan en Jack over te halen me te vergezellen op mijn “snoepreisje” en na enige uitleg vertrokken we richting onze favoriete route, Waxweiler, ik genoot met volle teugen van Erik ’s heerlijke fiets en was meteen verkocht, de rit was eigenlijk veel te kort, Erik nog bedankt jongen. Terug bij het hotel was intussen de wedstrijd Duitsland-Ghana begonnen en zat er een groepje Duitse supporters aan het grote scherm gekluisterd, af en toe oe en aaah roepend als er zich een doelkans aandiende, maar het bleef lang 0-0. Na de rust scoorde Ghana 1-0 waarop zo’n 40 Nederlanders omhoogvlogen en er door Henk, vol leedvermaak, “schade Deutschland, alles ist vorbei” werd gezongen, waarop Jozef dreigde met de volzin: “morgen kein früstück fur sie”!, maar we ontsprongen de dans doordat de Duitsers uiteindelijk toch nog gelijk speelden! Deze laatste avond maar eens op tijd in het mandje gegaan zodat ik de terugreis fris op de motor zat, Mari had hetzelfde plan maar voor hij het wist was het nog later dan de avond ervoor!

Zondag 22 juni Iedereen was weer op tijd uit de veren en na weer een prima ontbijt, het laden van de bagage en een inspirerend woord van de voorzitter ging de reis weer terug naar Olland. Ook deze etappe was weer foutloos en gezellig, Theo was weer bij zijn eigen groep aangesloten en met zeven man reden we rond de middag Eijsden binnen met de bedoeling wat te gaan eten. Het dorp in rijdend werden we ontvangen met veel vlagvertoon en zelfs bloesem midden op de weg, ik voelde me vereerd! Een stukje verder bleek echter dat onze entree niet helemaal werd gewaardeerd, dit alles was bedoeld voor een processie, en werd ons verzocht om te keren, waarbij Frank nog even zijn open pijpen liet brullen en dwars over het bloemenpad keerde, wat veel afkeurende blikken opleverde! Na ook in Stein, voor een halve marathon rechtsomkeer te hebben gemaakt konden we uiteindelijk in Beek onze buikjes vullen waarna het via de snelweg naar de Dorpsherberg ging, waar we ook weer op uitzonderlijke wijze werden ontvangen met, speciaal voor ons?, georganiseerde plaatselijke muziek. Erik kon een laatste uitsmijter niet laten en kwam met zijn motorsleutels op mij af toen mijn vrouw arriveerde om mijn bagage op te halen met de tekst: “neem hem maar vast mee en maak maandag het geld maar over!”, mijn vrouw Anja geschrokken achterlatend! Na nog een lekker maltje bij Egbert was het helaas voorbij en ging het weer huiswaarts, het was weer geweldig en gelukkig dit jaar zonder een enkel krasje! Iedereen bedankt voor de fijne sfeer en tot de volgende rit,

Ad van den Tillaart