Reisverslagen, Motorweekend 2012 groep Herwin van Heeswijk


 

Op donderdag 7 juni was het dan zover, de start van onze vierdaagse toertocht.. We verzamelden bij Ton en die had zoals gewoonlijk de koffie klaar. We vertrokken die dag met 3 groepen, de rest zou vrijdag pas vertrekken. Zo ook onze voorzitter Gerard en zijn zwager Mari. Zij kregen namelijk geen vrij van hun baas. De zoon van Mari, Mark, reed wél mee op donderdag, die kreeg dus wél vrij. Ik zei nog tegen Mark “Ge het toch dezelfden baos as ullie vadder?” “Och” zeet ie “ge moet ut gewoon goewd regele”. Ik zeg: “ge zult wel weier hebbe durgeleerd”. Onze groep vertrok om 9.15 uur. Gelukkig was het droog want de weersberichten voorspelden niet veel goeds. Met veel goeie zin en een volle tank óp naar Luxemburg dus. We waren nog nie in Eindhoven of daar schee de motor van Dennis van Weert ermee uit. Meteen stopte er achter ons iemand van Rijkswaterstaat maar tegelijkertijd startte de motor van Dennis weer dus we konden weer verder. In Valkenswaard viel hij opnieuw stil en prompt stopte Rijkswaterstaat weer achter ons. Die hebben beslist Dennis met Wendy achterop in Olland zien vertrekken of ze gingen per toeval naar hetzelfde hotel. De motor reed weer anderhalve kilometer maar daarna was het weer mis. Gerard vroeg zich af of de motor wel lucht kreeg dus de tanktas ging omhoog en jawel hoor: slangetje dubbel! Hehe, probleem opgelost. Weet Dennis ook meteen dat een motor niet alleen op benzine loopt. Toen na 160 kilometer zijn motor er weer mee stopte was ie ’t zat: “Uh, rijde gullie mar dur, ik go naor huis en haol dn auto wel”. Deze keer stond het reservekraantje niet goed. Herwin en Joep zijn nog benzine gaan halen, die ze net zo hard onderweg weer verloren maar toch is alles goedgekomen. Gonny had ’s ochtends nog gezegd dat ze vaker wilde pauzeren. Nou, dankzij Dennis heeft ze haar zin gekregen want ook z’n kilometerteller ging nog eens kapot. Ik denk dat ie zunne motor mee een pekske boter hi gekregen, hahaha. Dennis, misschien is dit voertuig iets voor jou: dan hedde gin benzine of unne kilometerteller noddig en Wendy kan tóch achterop. Om 16.30 uur kregen we regen dus de regenpakken konden aan. Gelukkig heeft het maar een half uurtje geduurd en om 17.30 uur kwamen we bij het hotel aan. De familie Pluk was al gearriveerd met onze bagage: súper! We hebben lekker even een pilske gedronken met Nul en Maria en toen kregen we de sleutel van onze kamer en konden we ons even op gaan frissen in afwachting van de twee andere groepen. ’s Avonds hebben we lekker gegeten, gekletst en gedronken. Het was een leuke avond. Op vrijdagmorgen stond er een lekker ontbijtje voor ons klaar. Je weet niet wat je moet kiezen, dat zijn we thuis niet gewend!. Om 9.30 uur zijn we gestart met de route voor die dag. We zijn heel vaak fout gereden ondanks het feit dat er drie in de groep zitten met navigatie op hun motor mar dat mocht de pret niet drukken. Gewoon blijven lachen en dat kunnen ze gelukkig wel in onze groep. Het is tóch overal mooi daar in Luxemburg. Wisten jullie trouwens dat Herwin heel slecht ziet? Hij gaat namelijk met de leesbril op pissen. Kunnen twee dingen zijn: of hij ziet slecht, óf hij het gewoon een klein piemelke. Om kwart voor twaalf hebben we pas koffie gedronken en om half drie pas gegeten. Maakt niet uit, we hebben alles binnen gekregen. Het was een hele mooie route met veel haarspeldbochten die Gonny heul mooi wou nemen: ‘trug-vort” “trug-vort” en ga zo maar door maar al met al kwam ze er goed doorheen. Dat kunnen we niet van iedereen zeggen. Ach ja kleinighedjes bledde houwe. Maar Gonny: Je reed écht goed in de groep! En dat als enige vrouw, petje af hoor. ’s Avonds hebben we weer lekker gegeten. Gerard van GIls heeft zelfs het “pluksel” bij zijn eten opgegeten, dat wil ik toch wel wat zeggen he? Thuis schoefelt ie het af. Ja, wa unnen boer nie kent de frit ie nie. Daarna hebben we het ook nog heel gezellig gehad met z’n allen. Op zaterdagmorgen zijn we na een, alweer stevig, ontbijt vertrokken voor een dagje verloren rijden. Gonny stond op een gegeven moment ergens helemaal alleen en dat vond ze toch wel een beetje eng. Ik zei: “hedde gij de hoop nog nie opgegeven da ze jou vatten”? Iemand anders zei “ge had miskien bitter oewen helm op kenne houwe”. De groep van Albert Verhagen kon ons maar niet bijhouden. Herwin en Joep lieten ze voorbij en gingen er meteen weer achteraan maar de groep van Mari van Weert zat er ook nog tussen. Herwin dacht dat Gonny achteraan reed maar kennelijk ziet hij geen verschil tussen Gonny en Mari. (zoek de verschillen) Ook zaterdag was weer een hele leuke dag zonder regen. ’s Avonds hebben we met z’n allen naar het Nederlands elftal gekeken, jammer dat ze verloren. Zondag zijn we weer richting huis gaan rijden. Mark Leenderts reed niet met ons mee, die wilde liever met zijn vader en moeder meerijden. Hij kon de snelheid van onze groep niet aan zei hij. Was ook maar beter zo want wij zaten allang bij de Dorpsherberg toen hun groep pas arriveerde. Maar Mark: als je wat meer ervaring hebt mag je wel weer met ons mee. Al met al was het weer een geweldig lang mooi droog weekend op een paar kleinighedjes na, ach ja…die blefde houwe. Tonny Voets was dit jaar zonder zijn vrouw Gerry. Die kon geen motorrijden want die zit nog met haar schouder: gevallen over de stofzuiger. “Gerry, de ding moete vort maar in de kast laote. Ik heb goed vur jouw menneke gezurgd, alleen wit ik nog nie we dr volgend jaor tegenover moet staon? Ik wil, ook namens onze groep, het bestuur heel hartelijk bedanken voor het organiseren van dit mooie weekend. En o ja, Hanny, de vriendin van Henk van Weert uit de Boskant, is ook nog eens oma geworden in dit weekend. Namens ons allemaal van harte gefeliciteerd. Henk, jij ook hoor. We hopen dat de baby nog knapper is als op de foto! Geniet er maar van. O, en dan nog iets: Ik weet niet hoe het met de andere groepen zit maar wij hebben volgend jaar al iemand die het verslag gaat schrijven. Ik wou ze nie opneyen maar Gonny gaat het doen. En belofte maakt schuld dus, meneer de voorzitter, de heb ik voor jou geregeld. Nou, mensen van MC Olland, dit was het, tot de volgende keer.

Groetjes, Mieke van de Tillaart en de hele groep