Reisverslagen, Een paar mooie motordagen


Schrik niet, wij leveren spontaan een stukje aan voor het motorblad. Zo zèn wij nou eenmaal. Het begon zo: Lang geleden, in augustus 2011, werd Theo 50 jaar en kreeg een hotel-overnachting aangeboden van Henny en Mari. (Umda ze efkes van um af won zèn). Da feest ging niet op want naar da Hotel ginge ze allemol mee. Mei 2012: Op 3de Pinksterdag stonde Theo en Wilma um 8.15 uur klaar en um 8.45 uur kwamen Henny en Mari . Zo als altijd keurig op tèd J. Henny ha een mooi route gemaakt en wa woar ‘t goei weer!! De urste pauze was in Valkenburg. Koffie zonder gebak want da hadden ze nie. Twidde pauze in Kelmis, daar waren de gemintewerkers de bluumkes oan’t buite zette en hadden wij zodoende ons urste gemintepils al te pakken. De derde pauze was bij Trois Points.. Mari vergat daar bekant zunne jas, goed da Henny dur dan wir bè is. De vierde, verplichte, pauze was in een franstalig durpke. Wij moesse namelijk mi de motor umdreije en ’t was daar nogal steil. Wilma dacht da da wel ging mèr kon de motor nie houwen en liet um zuutjes vallen. De vurste voetsteun brak af. Wa nou? Ut is mèr goed da Mari en Theo alles van motors weten…. Al ’t gereedschap bij elkaar gezocht mèr ginne geschikte imbussleutel. Wilma zin: “die kunnen ze mèr op één plaats hebbe…. En ze ging naar de groenteboer. Mèr hoe vraagde in het Frans naar unne imbussleutel? Wij hebbe allemol un bietje Frans gehad mèr wij wisse ut gin een van alle. Wilma vroeg aan de groenteboer: “Alè, witte gij was imbussleutel in het Frans is? En wa denkte? Zelfs hij wist het nie want hij trok z’n schouders op. Mi gebaaretaal toch unne geschikte imbussleutel meegekregen. De achterste voetsteun veur gezet, en klaar was Kees. Bij wijze van spreken dan, want Kees was er niet bij. De groenteboer was blij dattie de sleutel wir terugkreeg, da hattie nie mèr verwacht. Um 19.00 uur bij het Hotel angekomme. We waren 15 minuten binnen en het begon te regenen. Mooi op tijd! En nou zitten we in dazelfde Hotel di verslag te schrijve, op ‘n bierviltje. Henny is een neij route oan ‘t maken. We kunnen di gerust zo inleveren bij de redactie, dan kan Joep da mooi utzuuke. D’n twidde dag: Besloote um ut wa rustiger aan te doen en wa meer te pauzeren! Wir goei weer! Omdat we onderwege nog steeds gin water hebbe gehad zèn we mèr goan kijke naar het stuwmeer. Heel skôn. Tien kilometer weier dreijde Henny wir af??? Zu ze nou wir dorst hebben? Nee, ze stopte bè de Maria Waltkapel. Allemol ‘n kaarsje aangemaakt. Wilma ha bij Mari d’n biecht afgenomen. Als Theo en Henny ze nie ut de biechtstoel hadden gehaald, hadden ze er nou nog ingezeten. Henny mènde da de pastoor mee ha zitten luisteren, da is nie te hopen…… vur de pastoor. Nou da we wir allemaal op het rechte pad waren hebben we heel veul skôn bochten gehad. Super! Wir toe aan een pauze: Bij ut restaurant ha Theo sjans van ober Fred. Fred was echt op de versiertoer en ha meteen ’n bed geregeld; ’n bed and breakfast. Wat zei Fred zoal: - Theo, je bent een stuk jonger dan ik dat kun je zo wel zien - Ik heb voor de heren een lekker verwen-toetje - Zit je naar mijn mooie lijf te kijken? - Hebben jullie het koud? Dus heren, wil je lekker verwend worden, ga naar Brunsum, waar je overigens heerlijk kunt eten. Op het moment van schrijven zitten we buiten op een terrasje aan ’n pilske, Nederland-Slowakije te kijken. Nederland is zojuist op voorsprong gekomen door een eigen doelpunt van Slowakije. Zo, nu eerst een “Leeuwke”, eigenlijk best toepasselijk. Wa we mèrge meemaake, schrijven we mèrge.

Groetjes Henny, Mari, Theo en Wilma