Verslag motorweekend 2019, groep Jeroen


 

De weersvoorspellingen zijn goed en iedereen heeft dan ook zin in het jaarlijkse motorweekend. In tegenstellig tot andere jaren was iedereen van onze groep ruim op tijd aanwezig en heeft iedereen kunnen genieten van het ontbijt wat was klaar gemaakt door Barry en Natasja. De meerderheid van de motoren was donderdag al vertrokken, op vrijdag waren er nog twee groepen die mochten vertrekken naar het mooie Duitsland/Luxemburg. Onze groepsindeling was wat anders dan vorig jaar, Albert kon helaas niet mee vanwege vakantie waardoor ik de taak kreeg om voorop te rijden. Daarnaast had Jordy besloten om dit jaar voor het eerst 4 dagen te gaan waardoor we een plaats over hadden voor Herwin. Op zich zou dit geen problemen moeten geven aangezien Herwin een ervaren motorrijder is die wel raad weet met zijn motor….

Nadat iedereen had ontbeten konden we dan aan onze heenreis beginnen. Deze ging heel mooi tot aan de Bobbenagelseweg. Vanaf daar hebben we ongeveer 2 uur liggen tobben om +/- minus 65 kilometer af te kunnen leggen. Heel veel auto’s ,tractoren en vrachtwagens op de weg maakte het moeilijk om de snelheid er een beetje in te houden. Zelf had ik mijn twijfels over de kwaliteit van de achterband van Herwin en vond ik het wel zo veiling om even een bandentest af te nemen. Na 3-4 kilometer zandpad en modder bleek de band toch van perfecte kwaliteit te zijn. Helaas heeft dit ook wat tijd in beslag genomen.

We waren goed en wel het zandpad uit en konden onze weg weer vervolgen tussen het vele verkeer. Na ongeveer een half uur werd er achter in de groep opgemerkt dat Joost zijn kentekenplaat was verloren. Volgens Patrick was dit niet zo erg, je kunt er minimaal een jaar mee rond rijden en het scheelt ook een hoop snelheidsbelasting. Aangezien Joost gemiddeld per jaar toch meer kilometers maakt dan Patrick hadden we besloten dit advies links te laten liggen. We waren dus de kentekenplaat kwijt, waar zou die zijn? ‘Joost mag het weten’. Maar Joost wist het ook niet dus zijn we hem maar gaan zoeken. Toen we hem gevonden hadden hebben we hem bij een autogarage er weer op laten monteren en hadden we tegenover deze garage meteen de eerste bakken koffie gescoord.

Na de koffie de route gevolgd waarbij we nog redelijk veel last hadden van het overige verkeer. De laastste 60-70 kilometer van de route bevatten de wegen waar we voor kwamen. Mooie goede wegen met af en toe een haarspeldbocht wat ieder jaar toch weer even wennen is. Uiteindelijk zijn we allemaal veilig aangekomen op ons hotel waar onze tassen netjes klaar stonden zodat we ons meteen konden opfrissen. ’s Avonds goed gegeten en gedronken maar zelf geen route meer gereden.

Zaterdag hadden we besloten de route van 220 kilometer te gaan rijden. Het begin van deze route ging vlekkeloos tot aan de eerste tankstop. Je zou denken dat er tijdens een tankstop niet veel mis kan gaan, echter ging er wel iets behoorlijk mis. Aangezien het een behoorlijke aanslag is op iemand zijn ego heb ik besloten hier in dit stuk geen aandacht aan te besteden, voor degene die het toch willen lezen zie BIJLAGE 1 TANKEN.

Met een kleinere groep hebben we de route afgereden en het bleek een hele mooie route te zijn met prachtige wegen en daarbij hadden we ook nog geluk met het goede weer. Na deze route hebben we nog met een paar man de korte route van 110 km gereden, dit is zoals we weten van vorig jaar een prachtige route, waarvan ongeveer 80 km op een circuit lijkt waardoor we dus ook netjes op tijd terug waren voor de goed verzorgde barbecue bij het hotel.

’s Avonds na de barbecue hadden Jordy, Mark, Boyke en ik afgesproken zondagochtend om 6 uur voorafgaand aan de terugreis deze route nog een keer te gaan rijden. Tijdens deze route liet Boyke zien dat zijn volgende motor in ieder geval niet uit de showroom bij Jan van Gemert zal komen. We waren dan ook netjes voor het ontbijt terug zodat de motor van Boyke ook nog even de tijd had om bij te komen voor die aan de terugreis moest beginnen.

Na het ontbijt hebben we onze spullen gepakt en konden we rond 9.00 uur aan onze terugreis beginnen. We moesten eerder tanken dan van tevoren werd gedacht waardoor we na 20 km al op zoek moesten naar een BENZINEstation. Na dat iedereen BENZINE getankt had konden we onze route gaan vervolgen. Dit gaf even wat navigatieproblemen maar uiteindelijk kwamen we toch weer op de goede route terecht. Na een paar mooie stukken was het tijd voor koffie. Henry merkte dat hij zijn rempedaal krom had gereden in een bocht. Dit zou normaal eigenlijk niet moeten kunnen maar Henry was vooral blij dat hij steeds platter door de bochten kon. Hij maakte zich vooral druk over dat hij het thuisfront niet meer kon wijs maken dat hij rustig en mooi recht door de bochten ging. Na de koffie hebben we onze route vervolgd, de route had mooie en minder mooie stukken. De kwaliteit van het wegdek in België is nogal wat slechter dan in Duitsland en Luxemburg. Ongeveer een half uur na de koffie hadden we een mooi slingerweggetje naar boven, in de bochten stonden stukken vangrail die helemaal tot onder dichtgemaakt waren. Ik dacht zelf nog dat is natuurlijk niet voor niets gedaan, maar goed ik nog een paardentrailer ingehaald en naar boven geslingerd. Eenmaal boven aangekomen zag ik geen motorrijders meer in mijn spiegel, dus ging ik maar even aan de kant staan wachten. Op een gegeven moment kwam de paardentrailer boven, maar er was niemand van ons te bekennen. Dat is foute boel dacht ik, dus maar rustig naar beneden gereden in de hoop dat ik niets ernstigs aan ging treffen.

Eenmaal beneden aangekomen zag ik de motor van Henry tegen de vangrail aanliggen, gelukkig stond hij er zelf langs en kon ik dus al snel concluderen dat er waarschijnlijk alleen materiële schade was.

De oorzaak was waarschijnlijk het slechte wegdek en het raken van bepaalde onderdelen van de motor die de weg eigenlijk niet horen te raken. Gelukkig was het geen snel stuk en was de schade beperkt tot een afgebroken voetsteuntje. We hebben even een veilige plek opgezocht en daar even een tijdelijke voetsteun gemaakt met een sleutel en wat tie-wraps en duktape. Toch een hele geruststelling voor Henry want ze hoeven zich volgend jaar geen zorgen meer te maken dat hij nog platter door de bocht gaat.

Toen alles weer gemaakt was zijn we de route weer gaan volgen. Vanaf dat moment was het een grote ellende, veel verkeer, dorpje in dorpje uit en de temperatuur begon ook op te lopen.

We zijn nog even gestopt met de bedoeling om wat te eten en te drinken. Het bleef echter bij drinken aangezien het één of andere sjieke tent was met een omhooggevallen gastvrouw wat niet helemaal met ons klikte. Toen we aan gaven we dat we alleen iets zouden willen drinken begon de temperatuur in het hoofd van de gastvrouw ook op te lopen en zijn we maar snel vertrokken voor ze nog meer onzin uit ging kramen. Iedereen wou zo snel mogelijk naar huis en hebben we dus de snelste route via de snelweg naar huis gepakt. Naast de snelweg nog even gestopt om te tanken en even vlug een broodje gegeten om weer vlug door te gaan. We hadden nog wat op onthoud door een file maar waren toch mooi op tijd terug bij de Dorpsherberg.

Ik wil hierbij iedereen bedanken voor het gezellige weekend. Fijn dat iedereen weer veilig thuis is gekomen en wat mij betreft tot volgend jaar.

 Gr. Jeroen Erven.

 

BIJLAGE 1 TANKEN

Er leek niets aan de hand, iedereen van onze groep had netjes getankt. Iedereen was vrolijk met één iemand in het bijzonder, wij dachten allemaal dat dit door het goede weer en de mooie route kwam. Na 200 meter rijden wisten we waarom Herwin zo vrolijk was, hij had heel goedkoop getankt. Aan de zwarte rook uit zijn uitlaat te zien en de klap die volgde bleek dan ook dat hij diesel getankt had in plaats van benzine. De glimlach bij Herwin was snel verdwenen, de rest van onze groep toonde medeleven door te lachen, foto’s en filmpjes te maken maar ook door het probleem samen mee op te lossen. Gelukkig was er iemand aanwezig die verstand had van een KTM, door een paar slangen onder in de tank los te maken liep de diesel uit de tank in een jerrycan. We zagen Herwin denken, hoe kan ik die jerrycans nu mee naar huis nemen zodat ik mijn bus thuis nog kan tanken. Na alle mogelijke opties te hebben bekeken bleek dit niet mogelijk te zijn en had hij besloten de diesel weg te geven aan een vrachtwagen die ook kwam tanken. Zelfs in Luxemburg wisten ze snel genoeg dat het niet de gewoonte van Herwin is om iets gratis weg te geven, waardoor al snel de volgende vrachtwagen van hetzelfde transportbedrijf in de rij stond.

Nadat de tank was leeggemaakt en weer gevuld was met benzine hebben we de motor proberen te starten, helaas zonder succes. Na nog een paar aanduwpogingen van Henry was het nog steeds niet gelukt om de motor aan de gang te krijgen. Er werd besloten Gijs vd Heijden te bellen voor advies en de ANWB voor hulp, beide opties leken erg lang te gaan duren en geen garantie op succes. Na overleg is besloten dat we onze route verder gingen vervolgen, helaas zonder Herwin. Cees had zich aangeboden om met Herwin samen te wachten op hulp, wat zowel door Herwin als de rest van de groep zeer gewaardeerd werd. Uiteindelijk is de motor van Herwin met de bus van Tonnie naar het hotel gebracht. Door goede startkabels is het ’s avonds dan toch gelukt om de motor van Herwin weer aan de praat te krijgen. Helaas was de zaterdag voorbij maar Herwin kon gelukkig toch op zijn motor naar huis.

In deze bijlage zijn ook wat foto’s toegevoegd van het dieselschandaal.