Snertrit zondag 3 november 2019


 

Piet Paulusma had gezegd dat er na de middag een kleine kans was op wat lichte regen en waarschijnlijk zou het onder de 21 graden blijven. Niks mis zou je denken maar voor velen toch een reden om thuis te blijven. Maar niet voor Rien van de Laar en Gerard van de Maat, die zijn, naar wat wij er van gehoord hebben, rond half 8 vertrokken om voor de bui thuis te zijn. Moet wel lukken zou je denken.

Toen ons Ellen en ik bij Tonnie en Gerry aankwamen stonden er maar 2 motoren, van Jack en van Tonnie, plek genoeg zou je denken ware het niet dat Erik de Bie zijn bus dwars over de plaats had staan. Erik zat vol energie maar hun groep had in de verkensapp besloten niet te gaan rijden vanwege hondenweer. Erik zei nog tegen Tonnie, wij zijn geen mietjes maar misschien als er nieuwe shirts komen kun je voor onze groep beter rose bestellen.

Na een paar bakken koffie en wat koeken, waar altijd genoeg van aanwezig is op de Horst, wilden we aanrijden. Nog even tegen Erik, wa doede gij, wurrum breng de die K……bus nie naor huis en gade mee, anders krijde strak ok een rose shirtje. Even ons Ien bellen zei Erik, moet te mee luisteren en hij zet de telefoon op de speaker. Toen Ien de telefoon opnam zei Erik: d`r zijn 2 mogelijkheden met dit weer, of seks of motorrijden. D`r viel gin stilte, Ien antwoordde meteen, kom maar vlug naar huis schatje. En weg was de verbinding. Gehegged geheurd zee Erik, gullie oak veul plezier en snel reed ie op huis in. Maar voordat wij onze helmen op hadden hoorden we hem al weer aankomen.

Da kunde gij vlug, zeiden wij en dè na ruim 20 jaar huwelijk. Ja, de motor stond op d`n inrit, mijn pak hing erover heen, helm aan de spiegel en laarzen erlangs. D`n huissleutel stond aan d`n binnenkant van de deur en een briefke aan de klink, “ga maar lekker motorrijden jongske, liefs Ien.” Het is trouwens ook weer om motor te rijden en hoe krijgen we onzen dag anders vol, zei Erik. Wij reden aan, Gerry ging naar binnen, allemaal met een grijns op ons gezicht.

We waren nog maar net aan het rijden en op Kasteren moest onze zonneklep al omlaag. De weg was zuiver en we konden lekker doorrijden, wat met zo`n klein groepje meestal wel goed lukt. Ons Ellen moest nog even wennen aan haar nieuwe motor maar net zoals de meeste vrouwen, als ze d`r eenmaal op zit went het vlug, dus ook die kon makkelijk bijhouden.

Ik weet niet waar het aan lag maar het koste geen enkele moeite om niet 1 maar zelfs 2 keer te stoppen voor koffie. Bij de 2de stop gaf Tonnie aan Gerry door hoe laat we ongeveer thuis zouden zijn. Rien en Gerard hadden toen de soep inmiddels al op. Maar niks aan de hand want zoals we gewend zijn, er was genoeg. Lekkere eigengemaakte erwtensoep en roggebrood met spek, genoeg voor een weeshuis. We hebben er dan ook goed van gegeten.

Na nog wat na gekletst te hebben zijn we met een volle maag naar huis gegaan. Het was een mooie rit, Albert had hem zelf gerust mee kunnen rijden.

Groeten Gerard van Gils.