Reisverslagen, She and I in the Hyundai


"She" is mijn schônzus Monique en "I" ben ik.
Vorig jaar zijn we mee gegaan als bezemwagen omdat Monique geen 3 dagen op de motor kon rijden door een langdurige schouder blessure. Peer had dit jaar de tap dichterbij huis en zag er vanaf. Monique wilde graag eens mee maar alleen is zo saai. Nou dat was dus zo opgelost ik ging mee. Een week van te voren kreeg de auto een beurt en de motor en ook ik……….. Ik kreeg donderdag avond les in het automaat rijden want het kwam erop neer dat ik zou moeten rijden want met Jeanne was het niet zeker dat wij ook in Dasburg zouden uitkomen. En dat was wel de bedoeling. Ad vertelde ons niet achter de groep aan te rijden want dat lukte toch nooit en we konden beter op ons gemak de route volgen. Nou wij heten ook Bekkers en wij dus eigen….mening toch achter de groep van ons Ad aan gereden. Ze hebben flink moeten rijden om ons kwijt te raken en toch kwamen we telkens weer achterop. We begonnen goed met weer en route. Maar na de lunch begon het zachtjes te regenen en na een half uur gingen de 1e regenpakken aan. Nou denken jullie die hebben niets te klagen in de bus maar ik als bijrijder heb regelmatig Monique haar vingers moeten masseren omdat ze kramp kreeg van het aan en uit zetten van de ruitenwissers. De route was netjes uitgeschreven maar de Belgen dachten waarschijnlijk dat wij konden vliegen er was in eens een gat in de snelweg. Er werd besloten een eigen route uit te zoeken en we belanden ergens in een grote stad. En hier is het ze dus ook gelukt ons af te schudden. Na een verkeerde gok rechts te zijn gegaan belanden we weer midden in het centrum van de stad. Dus na een extra rondje namen we de goede afslag en waren al aan het overleggen wat te doen nu. Maar de heren kregen berouw en zaten ons op de vangrail op te wachten. Want ze dachten alweer verder en zonder vrouwlief wordt het toch behelpen. Het weer werd niet echt beter maar de route hebben we weer op kunnen pikken na een uur raakte we los van de groep en moest Jeanne haar navigatie kunsten laten zien. Maar een mooie vent aan de kant van de weg was al genoeg om afgeleid te worden. Maar ik als chauffeur moest weten of ik bij het witte Maria beeld links of rechts af moest slaan maar daar Jeanne nog druk aan het zoeken was riep ik nog al nijdig "LINKS OF RECHTS LINKS OF RECHTS" maar daar Jeanne mij zo helemaal niet kende klapte ze volledig dicht. Achteraf bleek het niet het grote witte kruisbeeld te zijn waar we bij af moesten slaan. Verderop zijn we de groep weer achterop gereden door weer een weg opstopping. Toen ik eenmaal weer uit mijn shock bij was gekomen, en Monique beloofde me nooit meer zo af te snauwen, hebben we de weg vervolgd en kwamen we rond 5e in Dasburg aan. Nadat we geïnstalleerd waren op de kamers en weer drogen kleren aan hadden (voor de gene die nat waren geworden dan) gingen we naar de eetzaal waar we in 2 groepen moesten eten. Omdat wij niet als boeren op het eten af schieten hebben wij de mensen met de meeste honger voor laten gaan. Net toen wij onze soep op hadden en zaten te wachten op de rest kwam onze voorzitter en Theo binnen. Nog voor ze goede avond konden zeggen zaten ze al aan tafel en voor dat de soep op was stond ONS hoofdgerecht al bij hun op tafel. Nou kunnen we daar nog mee leven hun hadden wel heel de dag gewerkt en meteen op de motor gesprongen om 300km. te rijden. Maar als je dan s’maandags op je werk komt en hoort Dat ze van te voren nog goed gegeten hadden dan mogen jullie zeggen wie hier de BOER is. Na een goede maaltijd wilde we toch wel even de benen strekken vooral omdat je in de bus toch wel stijf wordt op den duur. Maar dat dit een tocht zou worden van 2 uur in de middle of nowhere en na een discussie van waar heen te gaan toch maar de zelfde weg terug kozen in het donker hadden we niet gepland. Maar na enkele pilsjes was dit weer zo vergeten. We zochten onze bedden op en keken uit naar een mooie zonnige dag op de motor. En het begon goed op zaterdag. We hadden na een goed ontbijt er erg veel zin in om ons aan te sluiten bij de motor rijders. Nou dat was dus van korte duur na de lunch was het weer gieten en ja dan vind je natuurlijk niet zovlug een schuil plaats. We werden natter en natter en kregen het erg koud. Toen de bui over was zijn we langs de weg even gestopt voor een peuk en plas pauze. Wat overigens niet mee valt om een natte leren broek over natte benen naar beneden te stropen. En wat helemaal niet meer valt is om over natte benen weer naar boven te trekken. Toen we daar op de parkeerplaats stonden leek het wel of sommige mensen de blaas niet geleegd hadden. Want er kwamen allemaal plasje te staan. Wat wij vrijdag’s gemist hadden aan regen kregen we dubbel en dwars terug. Monique had het koud en behulpzaam als ik ben dacht ik haar lekker vast te pakken om haar op te warmen ik heb nog nooit zo’n grote vibrator in mijn armen gehad (zo stond ze te schudden). Al met al hadden we slecht weer maar de omgeving was des te mooier. Na het eten ging ik met Ilse poolen de heren flipperen en Ad nam Jeanne mee voor een romantische wandeling (maar wij wisten dat hij nog een keer de route van gister wilde lopen om te kijken wie nou gelijk had) Op een gegeven ogenblik schoot iedereen naar het raam of naar buiten. Bleek dat er een motor was aan gereden door een auto. Dit bleek de motor van José te zijn Ilse zei meteen dan zal ik maar even gaan kijken. Iedereen kwam met goed bedoelde adviezen maar José was blij dat ze haar eigen verzekeringsagente bij had die alles voor haar regelde. Toen begon ik me toch af te vragen waar ons Ad en Jeanne bleven maar gelukkig ze hadden de weg terug gevonden. Toen zijn we naar de bar gegaan om met gezellige muziek de avond voort te zetten. Maar toen bij Jeanne de flesjes Hoegaarden uit februari bleven komen hebben we er maar een punt achter gezet en zijn naar ons bed gegaan.
Zondag morgen op tijd opgestaan ontbeten en getankt om weer fris aan de terug weg te beginnen. En fris was het deze keer begonnen we met miezer wat weer regen werd. Maar na de lunch leek het beter te worden dus kregen we goede moed. Maar de weg was nog niet helemaal op gedroogd en net voor een scherpe bocht naar rechts waar de weg naar beneden liep wilde Monique remmen maar die blokkeerde en met wiepende pielen gingen we recht door. Ik gedroeg me als een gillende keukenmeid en Monique keerde koelbloedig de bus en zei: "moeten we hier links?" Peer was in middels al terug gekomen om te vragen wat er aan de hand was. En ons Ad was blij dat hij de verzekeringsagent niet nodig had. Daarna gingen we rustig verder en na een beetje achter te zijn geraakt werden we door de groep van Martien de Haan aan gemoedigd om bij te blijven. In Olland aan gekomen scheen de zon en hebben we nog een laatste pint gepakt en zijn weer op huis aan gegaan. We kijken terug op een nat maar leuk weekend waar de motors meer schade op liepen bij het stilstaan dan bij het rijden. Maar al met al hopen we dat volgend jaar weer iedereen mee gaat. Dat wij zelf op de motor mogen zitten en dat het weer dan beter zal zijn.

Deze klets werd verkocht door de schôn zussen Jeanne en Monique Bekkers.