Reisverslagen, Rit 4 september 2005


Omstandigheden:
Weer: Prima, wellicht iets te warm
Koffie : Moesten even wachten, maar daarna heel goed.
Route : Geen, althans in eerste instantie…daarna een hele goeie.
Deelnemers : Kon meer, er waren nog plaatsen over.

Die morgen op 4 sept. hees ik me in mijn motorpak en reed goed gemutst (en gehelmd) de stoep af, want het zag er veelbelovend uit. Even wat peperdure benzine (een hobby mag wat kosten) in de tank gegooid en het avontuur kon beginnen….. Herald en Joost hadden zo´n geweldige route in hun hoofd toen ze beloofden er één uit te zetten (en daar had ik iets van meegekregen toen ze het erover hadden): ze zouden onze leden de allermooiste plekjes in een straal van 150 km rond Olland laten zien, onze jongens over de mooiste wegjes laten scheuren, koffie laten inschenken door de knapste serveersters, en ik weet nie noch al meer wat ze hadden bedacht, maar …veel verder dan denken zijn ze niet gekomen. Joost heeft nog wel een route die Albert (niet digitaal) had liggen nagereden, maar enkele details waren hem toch ontgaan. Dus nadat Albert nog een avond zijn vingers blauw had zitten typen was Joost met de nieuwe velletjes papier voor op z´n motor gaan rijden……………

Onderweg was het moeilijk zat geweest om die velletjes verwisseld te krijgen !! Dat je dan wel eens een rotonde of drie mist onderweg dat kan dan ook gebeuren. Wel jongens niet getreurd, het is opgelost , de volgende keer krijgen jullie wellicht nog een kans om zo iets te maken wat jullie hadden bedacht. Ondergetekende heeft ook wel eens een route mee uitgezet die niet helemaal klopte (of helemaal niet), maar toen zijn we aan de hand van dat papier wel aan het rijden geweest. Overigens waren de jongens ( de route –uitzetters) vandaag in geen velden of wegen te bekennen.!! Ze zullen wel plausibele redenen hebben gehad om niet aan de start te verschijnen. De route was ook, en zeker vooraf, niet bij iedereen even duidelijk, en ik wist ook van niks. Iemand zei: We gaan naar Den Bosch. en je moet het zelf betalen O, fijn maar we maken toch zeker wel een omweggetje, en de benzine had ik ook al betaald ? Even later hoor ik dat we ´´over Keulen naar Den Bosch´´ zouden gaan. Het begint me al beter te bevallen want het weer is prachtig en wilde toch wel vandaag een paar kilometer wegzetten. Dus ik bel naar huis, want die willen toch wel weten waar mijn motor ongeveer uithangt die hele zondag, en geef door de telefoon door dat we een route hebben over Keulen naar Den Bosch. Ik ben heel verbaasd als mijn vrouw zegt: ´´Ja dat wist ik al lang die route rijden jullie bijna alle zondagen bij de club´´ en drukt kwaad snel de uitknop in omdat ik over zo´n onbenulligheidje lig te bellen. Ik had nog willen zeggen dat ik mijn kam was vergeten, zodat ze een beetje met me mee dacht, wanneer ik al dat haar wat ik heb telkens uit mijn gezicht moet zitten vegen. Nou ja, toch nog effe luisteren naar de jongens die naast me zitten op het terras. Het gaat alweer over die verdraaide route. Het is toch weer anders nu. We gaan naar het bos. Oh, oké , als ik maar kilometers kan maken vandaag. Het klinkt ver weg . Nu hebben we natuurlijk toch wel wat bos in Brabant maar als dat zó wordt gezegd, dan zal dat zeker niet in Brabant zijn. Of, misschien Belgisch Brabant en daar is ook mee te leven zijn geweest.. Uiteindelijk krijg ik de route onder ogen, want nu was Albert eens niet de eerste. En wat bleek…. volgens de route gingen we naar de Biesbos… Het gaat bij ons net zoals in de dorpen.

Wanneer iemand zijn pols heeft gebroken aan de ene kant van het dorp, dan ligt hij voor zijn leven te vechten aan de andere kant van dat plaatsje. Na een tweede bak koffie begin ik toch wel echt zin te krijgen en zo tegen tienen begint het tijd te worden dat de eerste groep vertrekt. Dat gebeurt, en een klein kwartier daarna zoeft de tweede groep weg. Er blijft niets over op het terras van de Dorpsherberg, behalve dan de vuile kopjes. We komen eindelijk, na een goeie 90 km (als ik goed heb gekeken) op het terras te zitten in Dussen om wat te eten. Herwin reed deze keer voorop, maar hij is net zo´n doorzetter als Albert. Met dit weer heb je toch snel dorst en ik had mijn boterhammetje onderweg niet uit mijn tanktas gepeuterd kunnen krijgen, dus hij had voor mij gerust 25 kilometer eerder kunnen stoppen. Wij zitten net en strekken onze benen. Komt de jonge ober naar me toe vraagt hij: ´´ Wat wil je hebben.?´´ Nu ik niet te flauw en zeg: ´´Een knap jong blondje met cup C´´ (mijn vrouw leest dit toch niet dus ik kan het gerust opschrijven ook !) Men zegt dat mannen in de penopauze zoiets kunnen zeggen. De knaap staat me volkomen verbijsterd aan te kijken, en krijgt een kleur als een boei.Waarschijnlijk had hij nog niet zo heel lang geleden daar ook aan zitten denken. Ik zeg tegen hem: ´´Dat moet je me ook niet vragen, vraag me liever wat ik wil eten en drinken, daar heb ik óók zin in.. Vervolgens doet hij dat dan en vraag hem of hij koffie en een uitsmijter heeft. Dat hadden ze daar wel.. Gerie doet onder de lunch verslag van de aankoop van een cabrio door hem: een Peugeot waarmee hij dan op mooie dagen kan toeren. De schrik slaat me om het hart want zijn broer Mari heeft de motorclub ook al gedag gezegd nadat tie een bepaalde auto had gekocht..Maar vooralsnog geeft Gerie geen blijk van het in de steek laten van zijn vrienden bij de club, en belooft plechtig zijn kluppie trouw te blijven.. Zoals later bleek wordt hij lyrisch bij het zien van een Mazda MX 5, want hij stond vóór en op de pont bijna een vent uit zo´n auto te kletsen. Als het nog vijf minuten had geduurd had die figuur met de Yamaha van Gerie weggereden en was Gerie verder gegaan met die Mazda.. Of ze ook van vriendinnen gewisseld zouden hebben, blijft de vraag.….…. Wat betreft die arme Maria, : het lijkt me zinvol om eens één of twee potige leden met haar mee te sturen wanneer ze voor haar motorrijbewijs de bijzondere verrichtingen moet doen. Want als we Maria mogen geloven zit er daar een vreselijke etterbak examens af te nemen. Bij de bijzondere verrichtingen komt hij met een duimstok meten of het voetje toch niet een centimeter verkeerd staat, de motor niet een heel klein stukje te ver is doorgereden zodat het machien net te ver van de stoeprand staat, en al dat soort futiliteiten gebruikt, om een ander zijn (haar) vreugde te ontnemen en te vertellen dat het niet goed genoeg was deze keer en dat het de volgende keer maar wéér proberen is.

Bij de volgende stop in Raamsdonk was het ook hard nodig dat we even stilhielden, want we hadden allemaal hartstikke veel dorst en deden ons tegoed aan (fris)drank en ijs. Gerie schrok zich daar bijna een aap want op de WC stond een vent in de wasbak te pissen, dacht hij. Maar het was zo,n kleine WC en de wasbak hing nog geen dertig centimeter van de pisbak. Vandaar.. En toen Mari Leenderts daar op dat terrasje zijn jas uit deed bleek hij helemaal nat te zijn. We waren net met de pont overgestoken en had Mari niet zien staan dus begon al te denken: kunnen die VFR´s tegenwoordig ook omgebouwd worden tot amfibie voertuig, maar dan net zo iets als de Piranha wildwaterbaan in de Efteling; dat drijft ook maar als je niet uitkijkt kom je er kletsnat uit. . Dus ik vroeg er Mari naar want dat leek me ook wel wat om mijn VFR om te bouwen. Het zag er bij hem ook helemaal niet zo lelijk uit en als hij zijn motor zo af en toe is zou poetsen (met het goede spul) zou zijn motor er ongeveer net zo uitzien als die van mij. Maar het bleek toch op een misverstandje te berusten; Mari had die pont niet gemist en was niet met zijn amfibie-VFR door en over het water geracet, nee, hij had gewoon het zweet op meerdere plaatsen en op zijn rug staan. Ik was inderdaad even vergeten dat het nogal heet was in die leren pakken. Wanneer je blijft rijden dan gaat het nog goed. Als ik bang ben dat ik het te warm krijg, dan trek ik een (thermo)lange onderbroek en dito hemd aan, dan heb ik geen centje pijn. Doe ik alleen mijn motorpak aan zonder iets eronder dan zweet ik me het apelazerus, om het maar even plat uit te drukken. Dit lijkt tegenstrijdig maar het is wel waar. Zowel bij kou als warmte is het verstandig om thermisch ondergoed te dragen. Gewoon proberen lijkt me. Of die flanellen onderbroek van je opa ook helpt , dat weet ik niet, maar vroeger droegen de boeren vaak zomer en winter lang ondergoed. Wat voor de kou helpt, helpt ook voor de warmte was hun devies.

Na enige tijd stegen we weer op. Antoon draaide daarna al snel af (in Loon op Zand) want hij moest zijn paard, mét veulen nog naar Aarle-Rixtel brengen. Hij nam gelijk Jos Markus mee in zijn kielzog, want die wilde volgens mij ook al naar huis en Albert en Frank twijfelden welke kant ze zouden opgaan daar. Er was even wat verwarring wie nu achter wie aanreed. Herwin stond met ondergetekende en kwartier te wachten, Gerie reed een paar keer hetzelfde stuk, kortom even een beetje een ratjetoe. Met een uitgedund groepje kwamen we rond kwart voor vier weer in Olland aan. Zonder Antoon en zijn vriendin, zonder Gerard v.d. Tillaart want die was ´s morgens na een paar km´s al afgehaakt. We zitten al even op het terras van de Dorpsherberg bij te komen en onze dorst te lessen maar er is nog geen teken van de andere groep. We waren ze een keer voorbij gereden en zij ons, maar in de tweede helft van de route hebben we niets van hen vernomen. Het is goed toeven op het terras, met een koude cola of een koude alcoholvrij biertje. Wat er allemaal voorbij komt is nogal wat op zo´n mooie zondagmiddag. Zo lijkt het even, volgens Frank, of er een aantal weken een aktie is geweest bij één of andere supermarkt, waar BMW Z3- tjes en Z4- tjes in de aanbieding waren, want er kwamen er een hele partij voorbij. Deze toch vrij fraaie en kostbare speeltjes zien je niet altijd bij bosjes.