Reisverslagen, Herfstnachtrit 2003


Herfstnachtrit 7 en 8 oktober 2003
Nog nooit in Wijthmen, Veendijk, Goutum, Jislum, Nij Altoenae of Drachtstercompagnie geweest? Nog nooit om 4 uur 's nachts met windkracht 8 bij nul graden over de Afsluitdijk geracet? Dan had je aan de 28-ste Herfstnachtrit mee moeten doen. Die ging dit jaar voornamelijk door Drenthe, Friesland en Noord-Holland. Een van onze leden van MC Olland deed wel mee. Een prachtige ervaring rijker keerde hij weer terug naar het groenste dorp van Europa. in de nacht...... pikdonkere nacht Ieder jaar als de bladeren naar beneden dwarrelen, de wind begint te gieren, de weilanden 's morgens wit zien van de vorst, dan stallen de meeste motorrijders hun stoomfiets blinkend onder een laken in de garage voor een diepe winterslaap. Jammer, heel jammer! Want dan komen een aantal motorrijders bij elkaar voor een heel gezellige rit: de Herfstnachtrit. Nou gezellig......? Het is afzien, doorbijten en doorgaan om deze nachtelijke tocht in regen, wind en af en toe mist te volbrengen. De rit van dit jaar telde 873 kilometer! In de nacht! Na afloop ban je trots en blij tegelijk dat je de tocht tot een goed einde hebt kunnen brengen. Even wat anders dan een rondje om de kerk bij een stralend zonnetje. Samen met mijn vaste "motormaat" Thijs uit Herpen heb ik voor de zevende keer aan deze tocht deelgenomen. Thijs is al 32 jaar mijn vaste compagnon: onderweg, maar ook aan de bar hebben we hetzelfde tempo. Samen met onze vrouwen hebben we dan ook al veel kilometers en vakantietochten gemaakt. Naar België, Duitsland, Luxemburg, Frankrijk, Oostenrijk, Italië, Hongarije, Denemarken, Noorwegen en Zweden (helemaal naar de Noordpoolcirkel.... prachtig, een echte aanrader) en Engeland. Onze laatste vakantie bracht ons naar Tsjechië. Voor volgend jaar staat Schotland in onze agenda's. Thijs rijdt nog meer dan ik. Met mijn 15.000 km per jaar steek ik schriel bij hem af. Hij rijdt in drie jaar het klokje rond en ruilt zijn stoomfiets vervolgens in. Zo'n 35.000 kilometer per jaar! Hij rijdt tegenwoordig op een BMW R 1100 RT en ik op een BMW K 1100 LT Wij gingen om 18.30 uur van start, de zon was bijna onder. Maar toen de zon weer opkwam om 7.30 uur hadden we nog steeds de buddy onder onze kont en het stuur in onze handen. Gelukkig ook nog steeds het rubber onder en de gepoetste kant boven. smalle weggetjes met glibberige klei en slijk Dit jaar startte de Herfstnachtrit, georganiseerd door de KNMV in 't Harde, in het noorden van de Veluwe. De meeste deelnemers rijden op een toermotor. Een enkeling die niet wist wat hem te wachten stond, zat met een windjack en spijkerbroek op een chopper. Zij hadden blijkbaar de Herfstnachtrit verward met de Midzomernachtrit: we hebben ze dan ook niet meer teruggezien. Waarschijnlijk lagen ze na enkele uren al overdekt met kippenvel te klappertanden onder de klamme lappen. De hele tocht in het nachtelijk duister gaat over weggetjes die te vergelijken zijn met de Bobbenagelseweg, Kasteren en de Boxtelseweg. Niets dan heel smalle weggetjes met de ene bocht na de andere. Meestal ook nog zonder witte strepen. Maar in deze tijd van het jaar zijn ze daar in het noorden bezig met de aardappel- en suikerbietenoogst, dus je kunt aan de slijksporen en kleistrepen wel zien waar de weg ongeveer zal zijn. De eerste stop was in Uffelte, na 123 km. Het tweede deel was wat langer (165 kilometer): over Haulerwijk naar Sint-Annaparochie. Voor de ouderen onder ons: dat is de woonplaats van Jan de Vries, onze 50 cc wereldkampioen uit de jaren '70. Omstreeks deze tijd (14.00 uur) moet je extra goed opletten voor alle jongelui die over de dijkjes komen slingeren, zonder licht, op weg van de kroeg naar de bedstee. Meestal met heel wat Berenburg achter de kronen. Of anderen die angstvallig proberen hun auto op de weg te houden. Weer anderen zijn reeds bezig met een voorspel dat ongetwijfeld thuis op de (h)opkamer zijn vervolg zal krijgen. Wat ook opvalt in Groningen en Friesland.... er zijn hele streken waar ze met de gordijnen open in de huiskamer zitten zonder televisie. Want die mag niet in huis van de dominee. Een tv is het kastje van de duivel!Na enkele bakken heerlijke koffie en een lunchpakket begonnen we aan het derde deel van onze tocht. Over de Afsluitdijk naar Kolhorn, 142 kilometer. Het was daar lastig rijden door zeer veel loslopend vee. Honderden schapen lopen daar los op de weg of liggen op het asfalt te slapen, te lui om aan de kant te gaan. En als ze aan de kant springen weet je niet naar welke kant. We weten niet hoeveel het er waren, want als je op dit uur van de nacht "schaapjes gaat tellen", val je gegarandeerd in slaap. Daar ligt het uurgemiddelde dus heel erg laag. want om met heel veel wol om je heen, word je wel voorzichtig. Een Duitse automobilist is nu waarschijnlijk nog steeds wanhopig bezig om de juiste weg te vinden. Hij wilde naar Heerenveen en was zo slim om ons de weg te vragen. "Als je nu hier deze weg afrijdt" adviseerden we hem, "dan kom je in Amsterdam. Als je daar de A2 neemt kom je in Maastricht. Daar moet je daar nog maar eens de weg vragen naar Heerenveen". sap in de ketel Intussen werd het steeds stiller op de weg. Het aantal deelnemers nam af. Een aantal was door de kou bevangen en zagen het niet meer zitten. Weer anderen konden hun ogen niet open houden en zijn bij de tweede post bij de kachel in slaap gevallen. Maar er waren er ook die de weg kwijt waren geraakt. En dan kom je in de problemen, want op de route worden enkele benzinepompen opengehouden. Als je te ver uit koers raakt, kom je dus zonder benzine te staan. Om vier uur 's nachts op de Afsluitdijk, bij windkracht 8..... brrrrr! Op dat moment dacht ik: "waarom heb ik eigenlijk mijn wintervoering nog niet in mijn jas geritst? Domoor! Eigen schuld dat je staat te bibberen. De derde stop was in Kolhorn, bij Gerard Jimmink, de coureur die vorig jaar met zijn KTM de rally Parijs-Dakar tot een goed einde wist te brengen. Rond 6 uur vertrokken we vandaar voor het laatste stukje, 151 km naar de finish in Zeewolde. Dat was wel het mooiste stuk: de Koggeroute langs het IJsselmeer, tegen zonsopgang. beginnend licht over stormachtig water. Daarna de dijk Enkhuizen-Lelystad, 25 kilometer door het IJsselmeer met links en rechts alleen maar water.finish De eindstreep was getrokken in Zeewolde. Van de gestarte 249 deelnemers behaalden er slechts 64 de finish. Het resterende stuk, Zeewolde - Olland, toch nog 110 kilometer, was snel afgelegd (misschien wel te snel, maar daar komen we nog wel achter, kwestie van de brievenbus in de gaten houden). Het was een prachtige tocht. We zijn van plan deze rit komende nog een keer over te doen, om te zien waar we overal geweest zijn. Wellicht trekken we er dan twee dagen voor uit, onderweg ergens lekker een bedje zoeken
"nightrider" Rien Bekkers